عشوه ی همواره

عشوه ی همواره

باز نـــــــدایم بــــزنــد عشوه ی همواره ی تو

کشته مرا ، بـــرده مــرا چشم ستمکاره ی تو

در هـــوس دیدن تو بـــــــاز به میخــانه روم

تاکه نهم سر به دل سخت تر ازخــــــــاره ی تو

غمگن و دلگیر منم، از دو جهـــــــــان سیر منم

بنگر و بنگر به غم عـــــاشق بیچـــــاره ی تو

گــــــریه کنم چـــــــاک دهم،دورکنم کذب و ریا

تا دهنت آب دهـــــــــــد تشنه ی آواره ی تو

چند بگویم تــــو مــــرا دستی و پــــایی و دلی

لب به دعــــا،جــان به لبم یقّه ی صدپاره ی تو

سیر ازاین جـان شده ام،درغم ونالان شده ام

کرده مرایقّه دران غمزه ی خــــــــونخواره ی تو

شب به دعـا تابه سحر اینکه به دل راه دهی

جان و دل انـــدر قدم و مست غـزلواره ی تو

گـــرد تو پروانه منم ، زعشق تـو دیـوانه منم

بیمه ی میخانه منم، کلبه ی ویـــــرانه ی تو

منتظــرم همّتی از چشم و خیالت نـــــرود

تاکه کنم لب تــــــرازآن چشمه ی فوّاره ی تو

6/3/1396

اشعار و دلنوشته های یک معلم...