آمده نوروز

نوروز(2)

آمده نوروز و گلان مست باد// بلبلکان بر ورق شاخه شاد

بخت همایون همه وفق مراد// بچه ی فرخنده هم از نو بزاد

خوان کرم گستره پر لطف و داد

این همه از نعمت دست بهار

رنگ دوصدگل به هم آمیخته // می به لب ناز گلان ریخته

زرّ به دو گوش گلک آویخته //گل به زمین ریخته و بیخته

سُنبلکان بر چمن آهیخته

جشن وسرور است و خوشی برقرار

بر سر هرکوچه گل می فروش// جارچیان جار به بانگ سروش

خون‌ خُم‌ از‌کوزه بیاید ‌به جوش// رعد هم از قلّه ی کُه در خروش

قوس قزح چون خُتن باده نوش

که طــــرب انگیز به ساز قنار

مـــــرغک تنبور زن میگسار// خواند و مست از کله شاخسار

زین سو و زان سو به فراز چنار// جار زند که ای خُتن آمد بهار

مست‌وملنگ‌است‌وخوش‌وبیقرار

شُرب مدامش ز صبو درکنار

زاغ بسان خال لب کوهسار// عشوه کند بر لبه ی جویبار

مزرعه چون دخترک باردار //نکهت گیسو بنماید نثار

عمر دگر باره به بانگ هَزار

از کرم و لطف خداوندگار

ساقی می نوش رخ افروخته// چشم به هر باده بیفروخته

خرمنی از سُنبُله اندوخته //برف و زمستان همگی‌سوخته

کوه قبایی ز گلان دوخته

از کرم حضرت آموزگار

موعدنابودی جلادها// نوگل نورس به سرشاخه ها

زلف چمن ازکرم بادها// نعمه بگسترده زشمشادها

سخره پرازشادی وفریادها

سنبله چون دخترک باردار

ساقی می نوش رخ افروخته// چشم به هرباده بیفروخته

خرمنی ازسنبله اندوخته // برف وزمستان همگی سوخته

کوه قبایی زگلان دوخته

ازکرم حضرت آموزگار

شاخه ی نورس به دهن گل گرفت // سینه ی صحراهمه سنبل گرفت

کبک دری نوش خودازمل گرفت // صعوه ازآن میکده کاکل گرفت

دامن که قوس قزح پل گرفت

سینه برون چون زنک باردار

مرغک خواننده ی منبرنشین // مست گل لاله وش آتشین

شاخه چوانگشتر واوچون نگین // درَه ز آواز خوشش درطنین

قوش ز آن شاخ دگر درکمین

تاکه به چنگ آوردش همچو پار

سیره به دعوت شدو گل میزبان // صحن چمن پرشده ازمیهمان

نورس ونوپوشه ونودلبران // باهنر وباطرب وکاردان

گنبدفیروزه چوتاج سران

آب ده ونان ده ومایه دار

2/1/1404

موضوعات مرتبط: مسمّط

اشعار و دلنوشته های یک معلم...