سیروسوار

سير و سوار

شهــري ز قديـم بـــود پـــر از آدم ابلـــه

یک يك همه احمق شده،خرگشته وسفله

قــــومی همه نادان وتهی جان وسرازعلم

کف بین ودهن بین وسبک وزنه وبی حلم

قــامت همه زيبا ز سر اندر همه چون طبل

سرپوك وهدف پوچ وهمه درخوراسطبل

قـــانـــون نهادند كه هـــــر آدم خـــاطي

گــــر سـر بــــزند از تن او فعل گنـــاهي

بــــــر گِــرد دل شهــر دوانند گنهكــــار

بــرروي خـري بي جل وبي پوشه وبي بـار

فـــردي ز ميانْشان بـه خطـايي شدي عامل

بـــردند خبــر پيش ســرو حــــاكم عادل

حــاكـم كـه بـديـدي و گنـاهش بشنيدي

حكمش ز ســر عــدل و رياست ببريـدي

آن روز دگــر مـــردم نـادان همه بـر پاي

يك روز نشستي همه بـي توشه وبي جاي

ازشرم همه سربه گـــــریبان،دیده گریان

زان کــــــاربسرآمده درغم ، همه یــاران

آن فــــرد خطـاكـــار بگفتي بـــه رفيقان

شايسته نمي بــايـدتـــان گـــريه و نــالان

قـومي كــه يكي روز بسي گسنه و خسته

بينند مــــــرا روي خــــري لُخت نشسته

اينان همگي احمق و نـــادان و صفيه انـد

هم گسنه وهم خسته وهم چهره كريه اند

ناني دوسه نوبت همه دركيسه ی من هست

هم سيرم و هم شادم و هم راحت وهم مست

رنجيـده نبــاید بشويـد از مـن و كــــــــارم

چون اين همه مردم خــر و من سير و سوارم

آبانماه1382

اشعار و دلنوشته های یک معلم...