معراج سحر

معراج سحر

درسحـــــرگــــاه اذان زنــده دلان بیدارند

زین تغابن که خـــزف می طلبد هشیارند

دعوی پیر خـــــرابات چـــــو سودا مشمار

که گهـــر یافتگـــــان سحـــــری بسیارند

آدمی نامده چون خفته ی درپرده ی خواب

غافــــلانی که چنین گشته، زدل بیمارند

درد دوری زخــداوند حکیم بی درمــــان

زعمل هیچ وبه صد مــــرتبه در گفتارند

صوفیان پند پذیرند ز معــــــراج سحـــــر

ز درون دل خــود صوت خــــــــــدا پندارند

آنکه خود بی خــــردانند در این دیـر کهن

صوفیان را ز صف بی خــــــردان بشمارند

خوبرویان همه مست از میِ دیدار خدا

نیکـــــــــوان آینه داران رخ دلـــــــــدارند

بر سرِ خـــوان کـرم مست نیایش گشته

آتش شوق خـــدا در دل خــــود انگارند

مردمانی که بدارند دل خویش به خواب

بادل خویش شقی گشته و در پیکارند

هـرکسی کــــو نشناسد ره این دارفنا

فـــانی خــــود شده و در گــــرو کردارند

همّتی درصف نیکان مشمارید هـــرگز

که ز دل خــالی و از روح عمل نادارند

گاه گاهی سخن از حُب خـدا می گوید

چشم در ره چـــوگـــــــدا منتظر دیدارند

11/3/1396