نعره ی مستانه

نعره ی مستانه

بارب منماخسته تـــــو همسایه ی مـــارا

برهم مــــزن این شوق چوافسانه ی مارا

شب تا به سحـــــرباصنمی خوب ودلارام

مختل منما نعــــــره ی مستانه ی مــــارا

ازدرگــــــــه میخــانه دوصد سوخته نالان

آرام کن این جــــان چــــــــو پروانه ی مارا

چـــــون خیل گلان تاب زده طرّه ی گیسو

محفوظ کن این گـــــــــــوهر یکدانه ی مارا

معمورکنی بانگهی عـــــــــــــــــالمیان را

یک دم نگهی کلبه ی ویــــــــــرانه ی مارا

دلشادم ومستانه چـــومــــرغان سحرخیز

یارب سحـــــــــــری کن توسراپرده ی مارا

مابنده ی افتاده ی درگاه خــــــــــــــدائیم

یارب نظـــــــری ،گوش کن این ناله ی مارا

ازشرب شرابی سحری همّتی هم مست

یارب مــــــددی کن دل دیـــــوانه ی مـــارا

3/11/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...