نورمحبوب

نورمحبوب

دل وجــان درقدم پیک سحـــرمی ریزد

جـــــان ودل کم توبگوگوهروزرمی ریـزد

مرغک فکــرت واندیشه چنان درپـــرواز

که زمستی گُهـــــرازسنبل تـرمی ریزد

لعل سیراب چنان گشت ازآن آب دهان

که زهرگوشه ی لب شیروشکرمی ریزد

غنچه کـردازدل قندیل زمستان سوسن

که محبّت همه ازکـــوه وکمرمی ریـــزد

پیک دوشین مـــــــــرادادخبـــــرعیدآمد

خیزچــــــون آب رزازجــــام دگرمی ریزد

نــــــــورمحبوب بَرَدرنگ سیاهی ازشب

که زچشمان ودهن نـــوربـــــدرمی ریزد

ساغــــری نعره زندتادرمیخانه ی عشق

بانگ برجـام چـــــراازتـــوشررمی ریـــزد

گرتوراحُب خـداوندوعلی(ع)دردل گشت

همه انـــــــــوارخـــــدایی زنظرمی ریزد

همّتی راچه کسی دادخبــــــرازمستی

که چنین شوق زپایش تا به سرمی ریزد

21/9/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...