زمستان آمد

زمستان آمد

زمستان آمــــدوبــــربی پناهـــان خشم واکـرده

زوحشت جـــــانــــوریکجا نشین انـــــدرسراکرده

زبی رحمی چنان چــــــــون لشگرتـاتـاردرکشتن

قباوپیرهن راازتن جنگـــــل جـــــــــــــــداکــــرده

زالطافی که ابری پنبه گون بردشت وهامون کرد

زمین ازپوشش ملّافه پـــــوشی مـــــــرحباکرده

همه الطاف بی مانندبـــــرپهنای صحــــــراهــــا

به ظاهرخشم وکین بنموده نشنوکه جفاکــــرده

دمارازکوه وصحراکندوتــرسان جان جــانــــــداران

توگویی بی حیایی بــــرغــــریب وآشناکــــــرده

چنان بنموده صحــــــراراسپیدی چهرونـــــرمینه

چـــــــوحلّاجان پنبه بـــــرف رااندرهــــــواکــرده

زمین تشنه سیراب است ازلطفی گــــــرانمایه

که فلّاحـــــان روزی خوردودستان بردعـــــاکرده

به گردخـانه هــاسربازسردی همچــورهـــــزنها

که آهوزین تغابن گـــــــردش صحــــــرارهاکـرده

بیامدبادوصدشمشیروعـــــریان کـــرده جنگل را

زچهــــــرسبزه زاران رنگهارابـــــــــــرفناکــــرده

نهاده کلّه ی کُه راکلاه وعــــــــــــــــاج پیراهن

هــــواراپرزگـــــوهــــــرهاوپنبه پـاره هــــــاکرده

همه برفصل سرمــــادیدبــــدبینانه میدارنــــــد

ولیکن همّتی راضی دعــــــابــــردلـــرباکـــــرده

بـــــداردچشم امّیدی که روزی سبزه درآیــــــد

به این جوش وخروش چشمه هاصدصدثناکرده

18/8/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...