روزگارکودکی

روزگارکودکی

روزگــاری کودکی بــــودم صغیر

بودمــــارابهترین مــــــرکب حمیر

چــــادرانمان دامــــن کهریزبـــود

چشمه اش ازآب خوش لبریزبـــود

صبحگــــاهــــان باصدای بـــرّه ها

یاکــــه پـــژواکی میان درّه هـــــا

دیــــده روشن از چـــــریغ آفتاب

حــــــــالها نیکـــوزجنگلهای ناب

روزدرصحـــــراپیِ بـزغــــــاله ها

جست وخیــــزم درمیان لالــــه ها

تکه نــــانی ،دانه قندی درجــوال

چـــــــاشتی بی همطـرازوبی مثال

سفـــــره ام بـالای تخته سنگ بود

سفره ای خوش مزّه وبی رنگ بود

من نهاروگــــــــوسفندان هم نهار

درمیان سبــــــــــزه زاران بهــــار

روزبعدی خــــــودمُعِدمی ساختم

کیف رابــــــــردوش می انداختم

ازسیه چــــــــادرمسافـــرتاکلاس

درمیان بـــــادوبـــــاران بی پلاس

چـون به محضرمی رسیدیم درفلق

وحشت آمــــــوزگـــاروبی رمق

می نشستیم پشت میزخشک وسرد

دل زمشق نــــانوشته پـــــــرزدرد

جــــای تعلیم چوب بردستان وسر

چهـــــره ی تعلیم ســـرشارازشرر

آن معلّم خـوددوصدغم داشت او

حُـــــرمت آموزگارکم داشت او

پس بنابـــــراین مـــــرااین آرمان

خـــــودشوم دریای لطفی بیکران

محض فــــارغ گشتن ازآموزگار

کیفم ازدوشم حمایل الفـــــــرار

تـــابه چـــــــادرکم مسافتهانبود

لحظه هـــــــابی کینه ودعـوانبود

خسته وپـاهــــاشل ولنگ ازمسیر

منتهامست ازخــوراک نان وشیر

روی نان مـــــــالیده سرشیروپنیر

می شدیم ازوعده ای شاهانه سیر

وانگهی بادوستان انـــــــدرچمن

همنفس بــــاکبک وتیهو،بـاخُتن

درمیان کــوچـــــه هــای نسترن

سبزه بالاپـــــوش تن،گل پیرهن

نرم ونازک زیــــرپاهـامـان گیاه

روضه ی رضوان بیامــددرنــگاه

یــادبـــادازمیوه هـــــای جنگلی

بــــرعشایـــربـــودبـازاری جلی

بی اجـازه چنگ انــــدرمیوه ها

میوه چیــدن بــــاتمام شیوه هـــا

میوه ی کوهی خــوراک نیم روز

مـــــزّه اش دربیخ دنـــدانم هنوز

شیروکنگر،دوغ وپیشوک هم غذا

بـــــــــرعشایـــربــــوددارو ودوا

بین اعضاءکــارهــــاتقسیم بـــود

خـــــــاصّه بین مـــام وبابانیم بود

نیم بـابـاگــــــلّه وهیزم بُـــــــری

نیم مــــــادرمشک های آبخوری

یاکه شیردوشی وبندمـــــاست بود

هــرچه می گفتندجمله راست بود

مـــاهم انـــدرگــــــردخانه باپدر

کیسه های بـــرگ کنگرروی سر

ازبرای قــــــــــوت حیوانات بود

کارکنگر بهترین حـــــــالات بود

سازچـــوپانان چه روح انگیزبــود

ازطنین دوستی لبــــــریــــزبـــود

کبک وتیهودرغزلخوانی جــــری

پـــــوپک شادان انـــــدرسروری

هــــرکــدام ازگوشه ی کُه درنوا

خــــواندن اینان وچـــوپان باصفا

رازهـــاانـــدرکُــه وکهساربُـــــد

درنــــــــــوازش گنبددوّاربُــــد

ساردرپروازخــود،ما هم چنان

دسته دسته روبه کُـه باهمگنان

کُه چــــوبازاری بُدومامشتری

سخره ها همچون سرِانگشتری

چـون نگینی دورش اززربافته

صورتش ازبرگ زرّین ساخته

ابـــرهم گهگاه شدمشّاطه گر

بـــــرسریرسبزه ی سیمین بـر

کودکی القصّه زیبابـــودوشاد

ای دریغاازسرم رفتی چــــوباد

رفت وهرگزبرنمی گردد دگر

روزگــارانی طلایی چون گُهر

26/6/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...