بوی گلستانها

بوی گلستانها

مـادام که گشتم مست ازبـــــوی گلستانها

شدجسم وروان قـــــابل دردامن درمــانها

چــون قافله ی سبزه بــرملک جهان سرزد

ازنکهت رضوانی خــــوش گشته گریبانها

چــــون گشت زمین ازگـل پرازورق سنبل

افکنده پــــــریچهره شوری بـــه نمکدانها

بلبل به غــــزلخــوانی،قمری به سخنــرانی

صحراهمه چون فرشی ازروضه ی رضوانها

ازلطف خــــــداوندی هـرذرّه به تسبیحش

سرتاسرصحـــــرابین گـــــلگونه زبــارانها

آهــــــوی ختن شادان زین گلهاوزان مُلها

شایسته ی شکــــرش شدهم اینهاوهم آنها

ای همّتی ازهمّت کـــــلکت به رقــم آور

ازبس که همه مهـــــرش برسردرِدکّــانها

12/6/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...