درآب

درآب

من آن پــــــــــروانه ی افتاده در آبم

که مسکن کـــــــرده در نیزار تالابم

چنان چـــــــون برگ چایم در میان آب

میان مــــــــــوج طوفان گیر و بی تابم

مــــــــــرا درنای چندین خار خشکیده

چنان چون مُرده ی صدساله درخوابم

به ظاهــــــر در قلم لیکن دهن بسته

کمی زین بیش باشم زار و بـــر بادم

قلم مغموم و بر مکتوبه می نالد

دریغا نشنود کس داد و فــــــریادم

مــــــــرا نفرین پی درپی براین دوره

فقط شادم که یک محصور آزادم

سحر گـــــــر پاشوی بدتر ز دیروزی

خدایا کی شو د آخـــــر شبانگاهم

نویسد کلک رومی با بخار خون

که از این عمر نامیمون ناشادم

25/12/1401

اشعار و دلنوشته های یک معلم...