بوی بناگوش

بوی بناگوش

خـوشا مه صورت و بوی بناگوش

که باهر بوسه ی چشمش برد هوش

خوشا آن دلبر نـرمینه گـــردن

دوزلفی چون حریر و عنبری پوش

قدی چون سرو رعنا راست قامت

که برعاشق دهد هم زاد و هم توش

لبانی لعل و چشمانی نگـــــارین

دلم بی تاب وچون خُمخانه درجوش

نشینم تا کند میلی به درویش

سر راهش عبایی پاره بـــــــر دوش

دلا همّت کن و میلش به چنگ آر

میاسا با صبوری زین مهم کـــــوش

تو را گـــــــــویم بـرو گـو همّتی را

ثنا تا غم ز تو گــــــردد فــــراموش

12/9/1383

اشعار و دلنوشته های یک معلم...