نابرادری رهاکن

نابرادری رهاکن

کینه ز خود چو دود درهوا کن

خوداز نفوس ناخلف سوا کن

ره پیمبری گـــزین و گل باش

دور دل از دایــــــره ی جفا کن

گرنَفَسَت گرفت وتنگ شددل

برو به درگــه خــــدا دعـــا کن

سبکدل وخوش نظرودوا باش

حـذرکن از رنجه و رو صفا کن

کمی ز الطاف خـــدا ز کیسه

مــــــرحم درد مـردم گــدا کن

کیسه اگـر نبود از آن درآری

روی خوشی هدیه به بینوا کن

اگر چه نابــرادری به مُد شد

فقط نظـــر به عــــالم بقا کن

ای بشر بیخبر از آخـــــرت

توبه ی خودبه درگه خـدا کن

نیرزد این سرای پر ز حیله

جفا و نابـــــــرادری رهــا کن

میرودازکَفَت هــــرآنچه داری

مُلکت و گنج اخروی صدا کن

کاخ مجللت بدان که فانیست

برو ز عــــــالم دگــــر بنا کن

صّله ی ارحــــــام بریدنت را

زکِسوت جهنّمی عـــــــزاکن

این سخن همّتی و مرامش

از سخنان ناسره جــــــداکن

28/2/1398

اشعار و دلنوشته های یک معلم...