بیخبران

بیخبران

مبهوتم و از دور و برخـــــــــــــویش مکـــدّر

زین گـــــــونه جَلَبها نبُود در هیچ کشور

درخارج ازاین دایره خوشنام ونکـــــــــــوکار

درذات ولی کیسه ای از سوزن و نشتر

بدطینت وبدکـــــــــرده و بدذات و بداندیش

آنگونه ستم در یَدشان چــــــــــــون مه آذر

مهــــــــــر ازکف اینان نبُود هیچ هــــــویدا

بدمنظــــرو بـــــدمشرب و صدکینه ز محضر

ولله که من بی گنهم کینه ز من نیست

زین دسته کجی دارم از این سینه به دفتر

هــــــــــــــرگز ننمودند به من مهرچـــــوآدم

من مهرو زاینان همه نامـــردی واخگــــــــــر

سرشاخه ی خـــــــــودرابه دوصدتیغ بریدند

صدخشم خدابردل این دسته چـــــــومِجمر

چون بُز به چـــــرا بیخبراز حمله ی گرگید!

ای بیخبران عمرشما گشته به آخـــــــــــــر

تا کی به تمنّای زر و زیــــــــــــــور و مالید

ای مردم درخواب وزیانکـــــــــار و مـــــــــزوّر

کوبیده شودبرسرت از دارمکــــــــــــــــافات

هــــرلحظه به آن فرق ستم کرده به خنجر

چـــــــــون صله ی ارحام بریدی،به تو بادا

صدخشم و غضب از دهن ساقی کـوثر

منفورخــــــــــــــلایقی و ملعون خـــــدای

زیـــــــــــراکه زتوصله ی ارحـــــام شد ابتر

بی رحمی وصدمکـــــــــردرآن جان توپیدا

در عالم عقبی بشوی دور زگـــــــــوهر

می بینمت ازمحضرآن عــــــادل بی چون

ای غـــــــــــافل وبیچاره و درمانده وبی بر

من همّتی هستم کنمت شِکوِه به درگاه

تا خشم وغضب برتـــــــوزندشعله به تندر

1/10/1397

اشعار و دلنوشته های یک معلم...