ریحانه

ریحانه

                                چو دور از  دلبرم  روزم    سیاه است                                                          

                                                           دل اندر فُـرقتش صدگــــونه آه است                              

                               چــرا من  همچـــو مجنونم  به درگاه                                                          

                                                          گنه  از او  دل   من  بی گناه  است                               

                               چنان  برتر  بگشت  از  ماه  کــــامل                                                           

                                                          دو صد مجنون  مقیم  پیشگاه است                                

                              بــــراند  حکم  بر دلها  فــــــــــراوان                                                           

                                                           دگرها چون  مرید ، اوپادشاه است                                 

                             خـــــــرامد بر فــــــراز چشم  و ابرو                                                           

                                                       چوصاحب  منصبان صاحب کلاه است                                    

                            چنان   از حضرت حق  رتبه  بستاند                                                            

                                                         خدایش برخوش اقبالی گـواه است                                 

                            ز بی  مانندی  آن  قـــــــــد  و  بالا                                                           

                                                         نگارنده  مــــــریدی سربه راه است                                  

                            شنیدم   از   زبـــان   همّتی  گفت                                                            

                                                          که این  ریحـــانه والاتر ز ماه است                                   

 21/9/1396