دم عیسی

                                                      دَم عیسی

                      صنما بــــــــرلب لعلت گـــــــل خندان داری                                                         

                                                    عـــارضی حور وش وچـــــون مه تابان داری                      

                      نَفَسَت چون دَم عیسی است بجانم بدمان                                                        

                                                    گوئیا گـــــوشه ای از روضه ی  رضوان داری                     

                      تو از آن حــــور وشانی که نمانی به کسی                                                         

                                                    که زصورت گــــوئیا مــــــــاه درخشان داری                      

                      صورتت ماه ولبت لعل ودهن جـــــام شراب                                                       

                                                    باخود اندیشه ای ازمُصحف قــــــــرآن داری                       

                      تــونه آنی که زتــــــوصیف سخن می گنجد                                                       

                                                    توهمانی که زخــــــود گنجه ی پنهان داری                      

                      خــــــــــوبرویان همه استاده و تعظیم کنان                                                        

                                                    تشنگـــانند همه ، چشمه ی  حیوان داری                      

                      نالـــــه ی زار مـــــــــرا بشنو و رحمی بنما                                                       

                                                    ای که درخاک قـــدم صدمه بی جان داری                       

                      همّتی را چــــوگـــــــــدایان دَرَت هم نظری                                                        

                                                    تـو که با خود خُتن وبـــــوی گلستان داری                       

 18/7/1396