چشمه ی زمزم

                                             چشمه ی زمزم

                 درهجر مهن اشک چـــــــــو دریاست مرا                                                      

                                          صد غصّه  وغم خــــــــــوان مهیّاست مرا                             

                نادیـــــــــــدن  رخسار دلارام  چه سخت                                                     

                                          اندر نظـــــــرم خلوت صحـــــــــراست مرا                             

                زندان  سیاه  است  مرا فُـــــــــــرقت یار                                                      

                                          دیدار رخش شیره  وحـــــــــــلواست مرا                              

                شادان و غــــــزلخوان  بدوم  تا درگـــــاه                                                    

                                          سرچشمه ی زمزم که چه پیداست مرا                              

                بازار محبّت  ز سراپـــــــــــــــــرده  عیان                                                     

                                           شیرین چوخُتن و اله و شیداست   مرا                              

               چون  بـوی نسیمش به  سرکــوه  وزید                                                      

                                           اینگونه  قلم کرد و  بیاراست  مـــــــــرا                               

               دلتنگی و نالیدن در  طاقت  من نیست                                                      

                                           تو دور و ز دل محنت و بــــــلواست مرا                               

               آزاد نما همّتی  از دام  فـــــــــــــــراق                                                       

                                        سوگند به آن شوق که می خواست مرا                               

 19/7/1396