خویش بسپار

خویش بسپار

بیفکندم به کُه روزی نگــــاهی

بدیدم دختری سیمینه مـــاهی

ز قـامت سرو بستانی بهشتی

به بر زر بر تن و بر سرکـــــلاهی

بگفتم ازچه درکُه جـــــــای داری

چــــــرا در درّه بگـزیدی پناهی

تنی لـــــرزان و چشمانی پرازآب

زدل نالید و از جـــــان کرد آهی

زبــــــــان را بــــاز بنمود و بگفتا

قسم بر آن نسیم صبحگـاهی

زدست مردمانی همچو ابلیس

مکدّر گشته روحم گاه گـــاهی

پناه آورده ام بر غار این کـــــوه

که شایــد وارهم من از تباهی

به دریای خدایی خویش بسپار

زر و زیـــــور نمی ارزد به کـاهی

چنان در همّتی تأثیـــر بنمود

که گفتابهتر از این نیست راهی

17/3/1396