اشعار و دلنوشته های یک معلم

ساقیاساقیامن می نخواهم،جان بی پیمانه خوشگرد می هرگزنگردم،جانب جانانه خوشیاوه گوبرفوق منبر بانگ مستی می زندمن ز بیرون می نمی خواهم،ولی درخانه خوشگرشوم همصحبت مردان پست نامرادکاخهارا من نخواهم،گوشه ی ویرانه خوشهرکسی زین دوره گر آلوده ی تزویرشدپس چه نیکوتر بُود آنرا که با میخانه خوشای که در سر زرّ نمودی،زرّ نمی ماند حذرهمچو گنجشکی بمانی کاو به آب ودانه خوشخنده ی بی غم اگر شد بر فگاری بی معینپس چنان بهتر که باشی با دل دیوانه خوشمسجد ومحراب اگر کارش همه جنگ وریاستدشمنی آنجاست مردم،موطن بیگانه خوشاشک ...

ادامه مطلب