اشعار و دلنوشته های یک معلم

درآبمن آن پــــــــــروانه ی افتاده در آبمکه مسکن کـــــــرده در نیزار تالابمچنان چـــــــون برگ چایم در میان آبمیان مــــــــــوج طوفان گیر و بی تابممــــــــــرا درنای چندین خار خشکیدهچنان چون مُرده ی صدساله درخوابمبه ظاهــــــر در قلم لیکن دهن بستهکمی زین بیش باشم زار و بـــر بادمقلم مغموم و بر مکتوبه می نالددریغا نشنود کس داد و فــــــریادممــــــــرا نفرین پی درپی براین دورهفقط شادم که یک محصور آزادمسحر گـــــــر پاشوی بدتر ز دیروزیخدایا کی شو د آخـــــر...

ادامه مطلب