اشعار و دلنوشته های یک معلم

وادی خالیچه داندکس که دراین وادی خالیچرافرمانروایان بیخبرازحال واحوالیزقومی به فراموشی سپردهکه دل رابروصال مرغکی بنهاده تاسالیگرانسنگی که نامش می شودجوکاراخیراًمبلغی زر دادبردستمکه فرمانش برم تادست محرومانخریدم گوسفندی راکه ذبح ووانگهی اندازه بنمودمبه دنبال سخاوتهای آن دلدار ومردانهببردم بردیارصدولی نعمتهمه فرتوت و ناقص ازبدن بی خویشگروهی درمعاش ماندهبغایت لنگ وفرتوت وگرسنهازمسیری بدمسیروخانه هاکوچکسکوتی مرگباراندرمیان کوچه هاپیداکه گویی مرده بودندآن جماعت ساکت وخاموشکه حتّی زنگ رابرخانه هاهرگزن...

ادامه مطلب