اشعار و دلنوشته های یک معلم

شراره هازسرکنمزداغ باغ دلگشا شراره هــــا ز سرکنمزخاطــــرات برنگشته ناله ها به سرکنمزداغ روی لاله هــا به گفتگوی سالهاسرای قلب خویش را ز داغها شررکنمشکسته گشته جامها ، به زیرخاک نامهابه‌روی‌گونه های‌خویش دانه ی‌گُهر‌کنمدراین سرای خفته ها هـزارها نگفته هاامید زندگی برفت و مالها حــــدرکنمچنان ریا وحیله ها گـــــرفته جان پیلهازروزگارنامراد ، خویش راحــــذرکنمازاین‌ستم‌که ‌پی‌زپی‌به بی‌‌کسان‌ روا ‌رودتمامی فــــرشتگان درآسمان خبرکنمتمام یقّه چــــــــاکها امیدها به بادهاز رنج این برهنگان چه‌خاکهاب...

ادامه مطلب