قنددهان

قنددهان

لب تـــــروشیرین زمیِ ناب کن

قنــددهـــــــــان صنمت آب کن

نازنــــــوازشگــــرنــازینه چشم

نازکـــن ونـازبـــده،خـــــواب کن

خواب کن آن چشم چوآهوختن

قطـــره ی رزداده وشاداب کـن

نـوش لبانش چومیِ سلسبیل

مــــــــرحم برآن دل خوناب کن

چشم رَمـــــان درطـــربش تاابد

منتظـــروچشمه وسیلاب کــن

خشک وکویراست مراجان ودل

این دل خشکیده توسیراب کن

سوخت دل وجان زفراقت گلاب

خنده به این سوختگان باب کن

نیم نگاهی کن ودل مست کن

رنگ مــــژه زیــــورمحـــراب کن

همّتی ومــــــــدّعیـــانش همه

بـــــردرآن میکــده بی تاب کــن

17/8/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...