درسوگ ماکیان

در سوگ ماكيان

چند مــــرغي را حمايت مي نمودم روزگـــار

ناگهان از سوي حـق فــرمان آن پـروردگـار

دردي آمــد اوفتــاد انــــــــــدر زوال مـاكيــان

آفتي بنيان بـــرافكن همچـو يك درد كــلان

هــر كدام ازسوي خويش اندر فغان و ناله ها

اوفتـــادنـد از مــــريضـي روي پــا و بــالهـا

آن يكي افتــاده بــود انـــدرلجنـــــــزاري عميق

ديگــــــري گرديده بودازآب يك تشتك غريق

سومين سر در گريبان بود و ميگفت اي خــدا

رحمي از خود مرحمت فـرما نگاهي بهـر ما

چــارمين را بـاد انـداخته بـــــــــــودش آن كنـار

پنجمين مـرغ هم پهن گـرديده بود مرداروار

مرغي ازفـرط مريضي چون به گـــــودالي فتـاد

رفـت و سر را روي باليـن دو تا قـوطي نهاد

نالـه هاي دلخــراشش نـالــه مي زد جــــانها

اخگـري بـر چشم جـان زد ديدن مـردارها

لانه ويران جوجه حيران سوگ مرغان بس گران

نيم جان مرغي ز جان فرياد مي زد الا مان

بس نگنجددرزبانم سوگ مـرغان اي خــــــــدا

یک عنایت کن تــو بر این مـرغکان بی نوا

چون ز بدبختي فتادند جمع مــــرغان بر زمين

جوجه ها در لانه ها با چشم گريان وحزين

طفلكـان انـدر فــــــــــراق مــادرانْشـان زار زار

بيكس و برسرزنان خون ميگريستند دركنار

آن يتيمان جــــــوجــكان بـر پا نمودند شيوني

اشـكهاشان جاري از چشم همچو ابر بهمني

اي خدايا خــــود عنايت كــن به ديگر مرغكان

تـا نميـرنـــــــــد و نيـفتـند ايـنچنيـن رو پلـكـــان

هرکسی کـــاودورشدازمادرودلجــوی خویش

روزگـــــــــارش میکندگل زخم دل راریش ریش

رنج وبدبختی بــــرآنکس کزدیارش خــــــــوارشد

زین گـــــــــــذرگـه دردمندوبی کس وبیمارشد

آذرماه 1378

اشعار و دلنوشته های یک معلم...