راهزن

راهزن

غـــــارت مکن ای راهــزن این آواره

چشم ودل وجـــــان مفلس بیکـاره

فــــرهــــاداگرگــــردم وصدکُه بکنم

بازشیرینی وعشق تـوکندفــــــوّاره

دستم به گریبان وزشـوقت بــــدَرَم

درغیرت خــــــــودقبــابه تن صدپاره

یک لحظه نشین وپرده ازخــودبفکن

تا من نـزنم چنگ بــــــراین رخساره

رخسارفــدای تــــوودل آنِ تـــوبـــاد

بـــرپــای قـــــدومت سراین بیچـاره

ای انس وپری کشته ی آن نازنـگاه

روزان همه چشمان منت گهـــواره

نـاکترازآن سیمبری گــــــــریه مکن

مادام کنم چشم تــــــــرت نظّــاره

درمجلس وعظت سخن ازاخم مزن

تــاهمّتی ازتــــــــونــــــــــرودیکباره

11/7/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...