سرآمدزمانم

سرآمدزمانم

مـــــرادورتــــدریس سرآمــــــدست

سرشک ازدوچشمان تــــرآمدست

کنم یـــــــــــاددوران تـــــــدریس را

چـــــوبنشستن ازخــانه درآمدست

سرآمـــــــــدزمــــــــــــانم زتعلیمها

مـــــــراکُنج خــــانـــه مَفَرّ آمدست

سخنورشدعنقای شعـــــــرم کنون

دراین سن سخن درسحــرآمدست

زبان چــــون زتدریس تعطیل گشت

قلم بــــرنــــوشتن اثـــــرآمــــدست

سخنهای بی پـــــرده ازمـــــن شنو

کلیدسخــــن بی ضررآمـــــــــدست

چـــــــودُرّی بهایی منقّش کـــــــلام

سراسرقلم چـــون گُهرآمـــــــدست

نپرسدکسی حـــال واحـــــــــوال را

زمن،چون جـــوانی بسرآمــــــدست

رفیقان سی سالــــه ازمن جــــدای

غــــــــریبی به رنگ دگرآمــــــدست

بپختم سخنهــــای شیـــــــــــرین را

خوش ودلنشین همچوعطرآمـدست

چـــوگنج جــــوانی مـــراشدتمـــــام

شل ولنگ ودردکمرآمـــــــــــــدست

روم گـــرپیِ نان وگـــــوجه بـــــــرون

زاهـــــــل وعیالم رصدآمــــــــدست

مخـــارج بیفتاده بــــرمن چه سخت

کمین کــــــرده غم بی خبرآمدست

گـــــــروه کهنهای فــرتــــــــوت پای

زبـــــوم وزبــــــــرهمنظرآمـــــدست

زخـــــانه نشینانِ چــــــــون همّتی

بسی رنج وخــــون جگـــــرآمدست

8/7/1395

اشعار و دلنوشته های یک معلم...