فصل گل

فصل گل

نازم به اين فصلي كه دادي هــــر سپرغم برزمين

كُهسار همچون نــو عروسي در كفانش يا سمين

فصلـي كـه در جنگـل بسي امــــرودهـا آويخته

از بـاد وبــاران چشمـه هـا و رودهـــا را ريختــه

كُهسار همچون دختـري ملبوس گشت از رنگها

تيهوي رنگين بــال بین مست از صـداي چنگـها

هم سبــزه انـدر سبـزه،هم قُمـري بسي سنتورزن

هم بـاد عطــر افشان، هم كبـك دري تنبــورزن

امـواج بين اين گــونـه رقصـان از نسيم بـــادهــا

ميمون هم زان میمنت بــــــر روي شاخـه تابهـا

هـم ژالــه هــا بـر لالـه هـا، هم بـوي بر آلاله ها

هم ابـر همچـون خـالــها بــر كـوه دادي حـالها

اندركُه وكُهسارگل چون لشگر اندرصف شدي

ناقوس اندر چنگ سوسن ،لالـه انـدردف شدي

مرغ از سماع انـدر ز شـادي بانـگ ناي ونوشها

نازیدن قــــــرقاول ورقّــاصی خــــــرگــوشها

از كثرت گلهـاي رنگين بچـه آهــو گم شـدي

طاووس گويي ماه و خورشيد از سرش تا دُم شدي

صحرا ملوّن چــون عـــروسي تازه آبستن شده

گلچهر گان را نوبه نوچون ميخك اندرتن شده

مار از ميان سبزه هـا بـر ساقـه چنبـر كــرده بین

یاران گل يــال صنوبـر را بــه منبـر كـــرده بین

پـوپك همي شـادان و بـر سـر تاجكي بنموده بین

از بس كه صُلصُل خوانده برشاخ از چنارآسوده بین

خـوش بايـدت اينگـونه با معشـوقه اي مشكين مــو

چنـــگت فــرو بنمايي انـدر زلـف دُختي خــوبـرو

بهار1382

اشعار و دلنوشته های یک معلم...