درايت خر

خري بود پالنگ و پارو دو گوش

همانند اشتـر دو قــوزك به دوش

سُمي داشت مـانند پــولاد سخت

دو زانـــو به مــانند چندن درخت

لبـــانش همـانند بـــالـش درشـت

دو بــاسن گـوشتـي و قالينه پشت

دو بيني چــو سُـرنا و قيرينه چشم

يــلاني حريري و نرمين چـو پشم

دُمي همچــو جــارو انــدر زميـن

جبـيني طــــلايي و ابــــرو شمين

خروشان وغرّان وخشمش چوشير

قبــايش بــريشم به زيـرش حـرير

صدف گــون دو دنــدان بالائيش

كــه يـــــوزان تعجـب زوالائيش

نگـو خـــر بگــو ببـر ميــدان زور

نشاند ژيان شيــر بــر عمق گـــور

زماني كــه بُـرّد ز شيــران قــــرار

پلـنگـــان ز هيبـت زوي بــرفـرار

شغالان و خــرسان هر يك گريـز

نبـاشد وحــوشان غيرش گـــزيـر

گـــرازش نظركردزهره اش دريد

دل شـيـــر زان هيبت انــــدر تپيد

خــري جفتكش همچو پرتاب تير

بــــرد خـواب آرام از چشم شــير

خري كز نگاهش گريزان وحوش

برآيدزترسش زتب خون به جوش

چــو ميرد دل شب بــرآيد پگــاه

گــريزان و لــرزان گـرگ از نگاه

خــودش وقت ديــدار بـا وحشيان

الاغـش بناميـد و غـــــول ژيــــان

نگـو خـر ، الاغش به از نــام خــر

ازيـــرا خــــر اد بــاري آرد بســـر

خــري را كه اينگونه بختش بكرد

يـكي از خــلايق زمينش نـــكــرد

دو گوشش نشان تــوقف ز دشت

زمـــان تنـــاول به هنـگـــام چشت

وحـــوشان به دنبالش از بــردگي

بـخندد بـه شيــــران خـــر بـندگـي

درايت كنـد كــــار نـه زورمنـــد

نه اين خرخراست بلكه شيران خرند

مَثَل بـــود اين قصّه دانــــا شـويد

به هــرحرف كم گفته آگـاه شويد

خردادماه 1378

اشعار و دلنوشته های یک معلم...