روياي سحر

دوش بيـــدار شـدم وقت نمــاز سحــري

گوشــه ی روزن ديـــوار بديدم گهـــري

با خـود انديشه كه آن ماه دوهفتی زکجا

کاین چنین دربرِمسکین همه مهرست ودوا

زيـر جاجيم كه برون رفتم و كردم نظري

روي بهمـن پــاي ديـــوار بديـدم گـذري

همچنين بــوي خـــوش ليـلي جـانم آمـد

بــوي آن زلـف پــــريشان قـِــــرانم آمــد

فكـر آن جاي قــدم بودم وآن بوي صـنم

كه چسان بينمش آن صاحب وچون بوي كنم

رفتم آن سوي همين كلبه وجـودش ديدم

بنشستـه روي بهمن حلقه ی خــــورشيدم

دست بـــــردم به خیالم به بــــرِزلفک یار

که چـــــوآهــــوختنی بــوی فکندی بازار

سرخوش ازبوی پری،مست جمالش گشتم

درطرب جان ودل ازخیمه ی حالش گشتم

بیخـودازشعشعه ی نقطه ی خــالش گشتم

دل گــــرفتارودهن بسته ی جــالش گشتم

چه خوش آن لذّت ومستی پیِ دل دادن یار

که بگیرد دل وجـــان با نگه آرام وقـــــرار

اسفندماه 1378

اشعار و دلنوشته های یک معلم...