شب طوفانی

شب طوفانی

خانه به دوش فنا درشب طـــــوفانیم

داغ کـدامین گناه خــورده به پیشانیم

همسفربـــادهـــا ،رفته ام ازیـــادهـــا

مـویه کنان مـــــادراز حالت حیرانیم

نازترین عمرمن چون شب دیجوربود

ناله کن ای دوست درکلبه ی ویرانیم

دردیتیمی مـــرا خواروزمین گیرکرد

چـــــون رفقاغافل ازغصه ی پنهانیم

آنچه مــرادردل خاک سیه جای داد

خـــــون دل وغصّه ورنج وپریشانیم

دورجـــوانی برفت بهره مـــراهیچ نه

سیــــربُـــدم ازغم ورنجه ی ویلانیم

زنده اگـــربودمی خــــون دلم بیشتر

لخته ی خــــون دلم کـرده نگهبانیم

آنکه مـرایاربوددرخم پس کوچه ها

ملتمسم مـــــوید اودرغــــم تنهاییم

ازقلم رومی و از نفس دوستان

فاتحه ای بـــرسرتـــــربت روحانیم

16/3/1391

اشعار و دلنوشته های یک معلم...