مداوای حکیم

مداوای حکیم

ماکه اینگونه غریقیم ز دریای جهیم

حال مابه نشود جز به مداوای حکیم

باده و چنگ وسر زلف دل انگیز رُباب

همگی در گـرو نیم نگــــاهی زکریم

دل ودین باخته درفتنه ی دوران سیاه

حبذا حرف حق از زمزمه ی پیرسلیم

حال دل گرکه نوشتم به من ایرادمگیر

که زاندازه برون برزده پاها زحــــریم

لشگرظلم وستم پهنه ی عالم بگرفت

جای سلطان بشدی جایگه رای ندیم

نُجبا پیر و زمینگیر وبه لب مُهر سکوت

آرزومند یکی قصّه ز پیران قــــــدیم

دگـــــــــران درغم پولند و مقامند و ریا

همّتی داده سر زلف نگارش به نسیم

27/1/1399

اشعار و دلنوشته های یک معلم...