برکه

بِرکه

مال دنیا بِرکه است دریانیست

عاقل ازخشکیدنش پروانیست

زود برما بگـــــذرد این عمر چند

هرکه قارون می شودعنقا نیست

دلـــــرباییهای دنیا را حــــــذر

زانکه برشیدا دلان والا نیست

هرکه والاتر بخواهدجان خویش

جایگـاهش مسند اینجا نیست

غافلان راجزچـــریدن کار نیست

نـــور اندر روحشان پیدا نیست

درزیان باشدسراسر جــان خویش

آنکه بامــــــردان حق همپا نیست

ما گـــــــــدایان درِ سلطانیم

هرکه درحرص است او ازمانیست

ای بــــــــــرادر همّتی را پندگیر

چون سخنهایش غرض آسانیست

29/2/1398

اشعار و دلنوشته های یک معلم...