ازمانیست

ازمانیست

هــرکه در نــرمش دل رأفت اوچــــون مانیست

خــــــارج از دایــــــــره،باید بــــــرود ازما نیست

ما رئــــــــوفیم به دل،دست به دستان حبیب

هــــــــرکه اینسان نبُودحــــوروَش ودانا نیست

هرکه خــــواهدکه بداند سرِ سودای خــــــدای

همچـــــــو آئینه دلش،کینه در او پیدا نیست

سرخوش آنکس که کندصله ی ارحام وسخی

ای دریغ آنکه ز او حـال خــــوش وشیدانیست

دست و دل باز بباید شد و انفاق نمود

آنکـه اینگـــــونه نشد چون بشراعلا نیست

عــــــــاقل آنکس که خوداز زیور فــــانی ببرید

وای بــر آنکه در او هیچ غم فــــــــــردا نیست

زنده آنکس که کنددست نـــــــوازش به ضعیف

مــــــرده آن مــــــــــردکه دردایره ی لیلا نیست

همچودریابخـــــــــروش وهمچومــــرداب مباش

هیچ مـــــــــــــــرداب امیدکـــــــرم دریا نیست

حیله وکـــــــــــذب ریا قــــامت عــــــالم بگرفت

سرِه از ناسرِه هــا گـــم شده و پیدا نیست

هـــــــرکه همنوع خــــــودازغصّه وغم بـــرهاند

راه چـــون راه رسول است و ره بیجا نیست

کارهـــــــــــــــرخس نبُود شقّه کند روی قمر

مگسان را شرف مــــــــــــرتبت عنقا نیست

همّتی راچــه شد اینگــونه سخنهاهمه وعظ

که چــــــو درویش پیِ جایگــــــــه والا نیست

9/10/1397

اشعار و دلنوشته های یک معلم...