شراره هابه سرکنم

شراره هازسرکنم

زداغ باغ دلگشا شراره هــــــــــا ز سرکنم

زخاطـــــــــرات برنگشته ناله هابه سرکنم

زداغ روی لاله هـــــــــا به گفتگوی سالها

سرای قلب خـــــــویش را زداغها شررکنم

شکسته گشته جامها،به زیرخـــاک نامها

به روی گونه های خویش دانه ی گُهرکنم

دراین سرای خفته ها هـــزارها نگفته ها

امید زندگی برفت ومالها حـــــــــــــــدرکنم

چنان ریاوحیله ها گــــــــــــرفته جان پیلها

زروزگارنامـــــــــــــــراد،خویش راحــــذرکنم

ازاین ستم که پی زپی زبی کسان روا رود

تمامی فـــــــــــرشتگان درآسمان خبرکنم

تمام یقّه چـــــــــــــــاکها امیدها به بادها

ز رنج این برهنگان چه خــــاکهابه سرکنم

دهـــــــانهای دوخته،جــــــوانهای سوخته

کــــــــــــرامت فـــروخته،زخون دیده ترکنم

چه جــــــــــای ماندنست دراین سرای رنج وپرستم زدست مـــــــردمان بد به ناکجا سفرکنم

برای اینکه حق خـــــــــود ز حلقها درآورم

دراین زمان پرفـــریب بارها خطــــــــــرکنم

چه جای صحبت است دراین کـــلاس درس حیله ها

امیدو آرزوی خــــــــــود کشته و دربدرکنم

به هردری که می زنم برای قـوت لایموت

قـــــــــوت زمافــرار کرده پی زپی ضررکنم

میان صد سخنسرا ز صد رقم شنیده ها

زپندو وعــــــظ همّتی هــــزارها به برکنم

11/10/1397

اشعار و دلنوشته های یک معلم...