باور

                                                       باور

                    روزگـــاری  شد وکس بــــاور سرما ننمود                                                            

                                             زان همه  کس هــوس ساحل دریا ننمود                        

                   روزگــاری شدوکس  بــــــاور بیکس ننمود                                                           

                                             کسی از  دور  و  بـرم  میل ثــــریا  ننمود                         

                  تاج داران    همه  در   بند   زر و   دینارند                                                           

                                             وای زین دایره کس ازگِله پـــــــروا  ننمود                        

                  مال گویابه همه ساحـری  آموخت   ولی                                                           

                                            ای  دریغا  که کسی میل به    بالا ننمود                        

                  دلبری  از کف اینان  همه  بـــــرباد  برفت                                                          

                                           چوحشم بی غم ویک خنده به لیلا ننمود                           

                 خوروخوابیدن ومشغول به زر گــــــردیدن                                                          

                                            آنچنانست که کس درغم فــــردا  ننمود                         

                 مـــرده آنست که باصدرقم   پند  نجیب                                                           

                                            گــوش  بر  مـوعظه ی   آدم بینا  ننمود                          

                 همّتی راچه شد اینگونه پــریشان گوید                                                           

                                            آنکه صد ناحیه گــردیده  و پیدا   ننمود                           

 22/9/1396