آنروز

آنروز

                          آنروزکه سقف خــــانه ها چـــــوبی  بود                                                            

                                                            کـــــردار تمام  مــــــردمان  خـــوبی بود                       

                          روزی که میان  مــــــــردمان  کینه  نبود                                                          

                                                           حقــــــد و حسد و دروغ  در سینه  نبود                       

                         آنروز که  سادگی   همه  مـوج  ز مــوج                                                         

                                                           بخشش  ز میان  مــــردمان  اوج  ز اوج                        

                         روزی که تمام  سفره هــــا کم نان  بود                                                         

                                                          قوت ازکف چـــــــوپان وغنی یکسان بود                        

                         آنروز که  بـــــوی  نان نمود زنده  مشام                                                          

                                                         یک تکه ازآن  نان جُـــــــــوین شام تمام                          

                         روزی که بـــــرنج  خــانه ها عید به عید                                                         

                                                         بابــــوی کباب بــــــرّه  و مـــــرغک صید                          

                         آنروز که  با گسنگی  امــــــــــراض نبود                                                          

                                                        در بُرّش قــــــــوت نان  مِقـــــــراض نبود                          

                         روزی که بــــــــرای  میهمان  نان  و پنیر                                                        

                                                       امروز چــــــرا کسی  نمی گـــردد سیر                            

                         آنروزکه از نان جُـــــــــــــوین بـــرده صفا                                                         

                                                      امروز چــرا گسنه به  صدگـــــــونه  غذا                            

                         روزی  که  میان  درّه هــا  چشمه  زیاد                                                         

                                                      امروز چـــــــــــــرا دیدنشان   رفته  زیاد                            

                         آنروز که  هـــر کس  از خــــدا قانع بود                                                        

                                                       همسایه  به همسایه  ز بد مانــع  بود                           

                         روزی  که  بزرگ  خاندان  قــاضی  بود                                                        

                                                       هـــرکس ز قضاوت  مُسن  راضی  بود                           

                         آنروز که  در شبش  متل خــــوانی بود                                                        

                                                       یا تا به سحـــــــر ز بز نگـــــهبانی  بود                           

                         روزی که کس ازکسان خبرداشت خبر                                                        

                                                      در شادی  دیگـــران  همه  تــاج  بسر                            

                         آنروز که  درب  خـــانه ها بسته   نبود                                                          

                                                    هـرگزکسی ازقصّه ی شب خسته نبود                             

                         روزی که سلام مـــــــردم آهسته نبود                                                         

                                                     در  کنج  حیاط خــــــانه  پابسته  نبود                              

                         آنروز همه  قُــــــرا قُـــــــــرا می بودند                                                          

                                                     چند زوج  میان   یک  سرا  می بودند                             

                        روزی که صد افسوس نشد بار دگـــر                                                          

                                                     ای وای که ماشین گــــرفت بار ز خر                              

                        آنروزکه خــــرمدام  با نمره ی بیست                                                          

                                                     امروزچه شدکه دیگر اکنون خرنیست                               

                        روزی که زسر بود همه شوق  شکـار                                                         

                                                    امروز کجا کل  بنموده  است  فـــــرار                               

                        آنروزکه صـــوت زنگُـله  صـــوت  حنین                                                         

                                                     بـــــــــر دامن کهسار  بیفکند  طنین                                

                        روزی  که  کس از     دوا خبردار نبود                                                           

                                                     مـــرحم زفضولات خــــــــران عار نبود                           

                        آنروز که  بی هیچ  دواسالم  و شاد                                                           

                                                      امروز چـــــرا ز درد و درمان  فــــریاد                           

                        روزی که عـروسی زسیه  چادر  بود                                                            

                                                      چـادر چو صفاخانه زمیخک پـــــر بود  

                        آنروز که مرکب عروس  قاطـــــر بود

                                                      باساز و دهل محبَتی  وافــــــر  بود

                         روزی که صدای رادیو لــذَت و حال

                                                      مردم ز میان سبزه زاران خـوشحال

                        آنروز که  بهترین  مکـان  جنگل  بود

                                                      خوشمزَه ترین  غذا سر  منقل  بود  

                        روزی که حیاط مـــردمان پرچین بود

                                                      ازکثرت شاخه ی بلــوط  پرچین بود                

                        آنروزکه  یادش به همه  خـوش بادا                                                            

                                                      هرپیر ازآن خـــــاطره سرخوش بادا                            

 27/8/1396