مشتاقی ومهجوری

مشتاقی ومهجوری

خواهم که دراین گیتی دل بی گِلِه بسپارم

چشم از دوجهان بندم،دل از همه بـــردارم

در فُـــــــــرقت لیلایم هــــر روز نیاسایم خـــونابه ی مهجــوری دردیده ی تــــردارم

درسایه ی آن زلفک نقشی زجهان بندم

نقشینه کند کلکم سودای هنـــــــــــردارم

مشتاقی ومهجـوری انـــــدر سخنم پیدا

درمحضر صاحبدل دروقت سحــــر دارم

صد زاهد و صد صوفی قانع نکنند این دل ازمردم ناعـــادل چـــون خــــون جگــردارم

ساقی بدمد بر من صدگـــونه بشارت را

گـــویی زمی و مستی انبان گُهـــر دارم

در محضرمه سیرت شایسته سراندازی

گرپای نهد مهوش من هم دل و سردارم

ازخـــــاک ره مهوش شولا و قبا پــــوشم

گرسربرود زین ره شوقی چــــو شرر دارم

درخاک سراندازم من حضرت مستی را

درمستی وهُشیاری جــانانه نظـــر دارم

گویدشب وروز ازدل این شاعـر بی همّت

تابارگـــه وصلت صدراه خطــــــــــــردارم

دوران شبابم چــــون باران بهاری رفت پنجا شده ام بالا سودای سفــردارم

درمجلس مه رویان این همّتی هم گوید

صدگنج نهان من ازمــــرحـــــوم پدردارم

3/7/1396