سرو روان

سرو روان

از دوری دلبـــــر بـــــــزنم اشک فشان را

تاجـــــان نکند یاد جــــــــز آن سرو روان را

درنقش دو ابروی تو عــاجـــــز قلمم گشت

آری نتوان پیچش گیسوی جــــــــــــوان را

تعطیل بشد کلک من از نقش نگــــــــــارین

وامــــــــــانده زنقّاشی چشمان ودهان را

بـــــرباد زدی زلف و شدی شهره ی بازار

چــــــون گل دولبت گشته وباریک میان را

هـــــرگز نتوانم غم هجــــران توگــــــویم

هجــــــران تو بنهاده به من بارگــــران را

استاده به درگاه تــــو منعم ز گــــــــدایی

ای دام بیفکنده دو ابـــــــــــروی کمان را

دل بردی ازاین دلشدگانی همه چون قیس

دربند وگــــــــــــرفتار نمودی تــــو شهان را

کمتر ز پسِ پــــــــــــرده ی آرایه نهان باش

بشنو سخن همّتی و مـــــــــــــدّعیان را

سر در قدمت کم،دل و جان درقــدمت باد

مجنون بنمودی ز سرا خیل ســــــران را

4/7/1396