قابل تویی

قابل تویی

تومـــــــــرا جانی ومن مــــــدهوش تو

عاشق و دلـــــــداده ی پــــــرجوش تو

گر چه دوری لکن انــــــدرجــــــان من

ای طــــــــراوتهای انـــــدر خـــــوان من

ماکه دیـــــــــوانه ولی عاقــــــــل تویی

ماکه ناقــــــــــــــابل ولی قابــــل تویی

ای عـــــــــــروقم جــــــــایگاه خـــون تو

جــــــان ناقــــــابل بسی مـــــرزوق تو

همچـــــــو نی انــــــدر فـــــراقت میزنم

بـــــــــوسه بر دستان و ساقت میزنم

مفتخــــــــــــــر مــن زین ارادتهای ناب

مـــــــرحمی بگذار برحــــــــــال خــــراب

من چــــــو مجنون،جان تـــــو لیلای من

گـــــــر نبوسم پای تـــــــو ای وای من

دیــــــــده بینا زان غبار پــــــــــــــای تو

دل حبیب از بــــــــــــوی عنبرسای تو

خیل خــــوبان درسرایت چــــــــون ندیم

دل خــریدارت به جــــــــان و زرّ و سیم

زرّ و سیم کم،جــــان هم کم در قیاس

ای که درگـــاهت مــــــرا قوت و پلاس

معنی عجـــــــــز وگـــــــرفتاری منم

بار غــــم شد بـــــــار سنگین بـــرتنم

معنی مـــــــــولایی و لیلا تـــویی

معنی این عــــــــالم و عقبی تــــویی

صبحگــــــــاهـــان عـــــالم ازنورت جلی

ای که مـــــادر فــاطمه جدّ ت علی

ما گــــــــــــــــدایان دریم ره بازکن

قفل بــاز از بقچــــــــه ی صد رازکن

ای که معنای حیــــــــاتی روی کن

گوشه ی چشمی به این پی جوی کن

هــــــر که مالامال عشقت درسراست

خــــــانه ی آبـــــــاد جنّت در بر است

در تکـــــــــدّی چشم در راهیم مـا

در ستم هــــــا دل به صد آهیم مـــا

ز اشتیاقت بی قـــــــــــــــــرارانیم ما

مست ره چــــــــون میگسارانیم ما

صدهــــــــزاران دل ز فُرقت بی قـــــرار

آتشی در دل فــــــزون از صدشرار

کینه ورزان با مـــــــــــــریدان درستیز

دائمــــــاً امضــای کشتن روی میز

هـــــــرکه پشتیبان ندارد مــرده به

خـــانه ی آسان ندارد مـــــرده به

حضرت صاحب زمـــــــان ما را مجیب

آنکه بیماران عـــــــــــــالم را طبیب

نیست بهتر زان طبیب کــــــــاردان

سجده برخاکش هــــزاران از سران

ای علمدار فــــــــــــــروغ احمدی

ما دعــــــــاگــــــــــو تا نقابت برکنی

بر ستم بیرون بکش شمشیررا

قلب ظــــــــالم کن حـــــــــــواله تیررا

بــــر سرا چشم انتظارانیم ما

چـــون کــــویریم شوق بارانیم ما

زخمی دردیم ولکن جــــــان به کف

زاشتیاقت چشمهابین صف به صف

18/4/1396