گهرسلسبیل

گُهرسلسبیل

ای همه سرتا به قــــدم نازبوی

نازگل وخــــوش منش و خوبروی

زلف بیاویخته چــــــــــون آبشار

دیده ز دیــــدار تو گیرد قـــــــرار

آب دهن چـون گهر سلسبیل

بانگهی بــــــرفکنی زنــده پیل

درگــــذر باد مده زلف خـــویش

بیش مرنجان دگراین جان ریش

دل فکنم بـــر ورق پــــای تو

قــــرص قمر ناشده همتای تو

باد سحـــرگــــاهی اردیبهشت

مسجد و میخانه و دیر وکُنشت

یک یک از انـــــدازه ی آن نــوبهار

کم شده وگم شده و در فـــرار

درگــــه تــو گشته مقیم آفتاب

درقدمت چشمه ی خشکیده آب

گــرم زگـــرمای تــــو شد زمهریر

طاق دو ابرو مه وگیسو حــــریر

لیلی وشیرین ز تکـــــدّی مقیم

مـــــاه دو هفتی ز تقابل دونیم

ای قمر انـــــدر قمر انـــــدر قمر

حــــــور بیامد به زیارت به سر

هر که قــدم از قــدمت واکند

خـــویش بسوزانده و دروا کند

خیل عـــــزیزان همه سرباز تو

گنج دفین در گـــــــــــرو ناز تو

نـــازکـــن و نـــازده و نـــازبین

کس نتوانـــــــد شمرد اینچنین

میخــــــور و تنبورزن و دلفـــریب

دل بربایـد ز شهان عنقـــــریب

اذن دخـولم بده در بارگـــــاه

سهم من از خـود بنما یک نگاه

پرده بـرافکن حَله شاداب کن

آب دهن مستی محــــراب کن

قبله ی دل،لیلی مجنون تـویی

بارگه یکّه و بی چــــون تـویی

چشمه تویی آب تویی ای صنم

کوزه ی بشکسته وخالی منم

صرّه تویی،دُرّه تویی،خس منم

شُهره تویی،مانده وبیکس منم

این دل ویـــــــرانه ام آباد کن

خیل فقیران به نگــه شاد کن

مـــرحم دردی زچه دوری زمن

کهنه ی کفش تومـــــرا پیرهن

آبی و نانی و دوایی مــــــــرا

برگی و سازی و نوایی مــرا

بر در کــوخم بنشین یار باش

زین گذر غمزده غمخـــوار باش

18/3/1396